خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۱۵۰

ترا با ما اگر صلحست جنگست نمی‌دانم دگر بار این چه ینگست به نقلی زان دهان کامم برآور نه آخر پسته در بازار تنگست چرا این قامت همچون کمانم ز چشم افکنده‌ای گوئی خدنگست ز اشکم سنگ می‌گردد ولیکن نمی‌گردد دلت یا رب چه سنگست بده ساقی که آن آئینه جان کند روشن شراب همچو زنگست بدارای مدعی از دامنم چنگ ترا باری عنان دل بچنگست زبان درکش که ما را رهزن دل نوای مطرب و آواز چنگست از آن از اشک خالی نیست چشمم که پندارم شراب لاله رنگست اگر در دفتری وقتی بیابی قلم در نام خواجو کش که ننگست