خواجوی کرمانی | غزلیات | غزل شماره ۱۱۴

رمضان آمد و شد کار صراحی از دست بدرستی که دل نازک ساغر بشکست من که جز باده نمی‌بود بدستم نفسی دست گیرید که هست این نفسم باد بدست آنکه بی‌مجلس مستان ننشستی یکدم این زمان آمد و در مجلس تذکیر نشست ماه نو چون ز لب بام بدیدم گفتم ایدل از چنبر این ماه کجا خواهی جست در قدح دل نتوان بست مگر صبحدمی که تو گوئی رمضان بار سفر خواهد بست خون ساغر بچنین روز نمی‌شاید ریخت رک بربط بچنین وقت نمی‌باید خست ماه روزه ست و مرا شربت هجران روزی روز توبه‌ست و ترا نرگس جادو سرمست هیچکس نیست که با شحنه بگوید که چرا کند ابروی تو سرداری مستان پیوست وقت افطار به جز خون جگر خواجو را تو مپندار که در مشربه جلابی هست