خنده آمدن

خنده آمدن . [ خ َ دَ / دِ م َ دَ ] (مص مرکب ) خندیدن . بخنده درآمدن . خنده کردن : وگرت خنده نیاید یکی کنند ببار. ابوالعباس عباسی . ز خر برگیرم و بر خود نهم بار خران را خنده می آید بدین کار. نظامی . از قیاسش خنده آمد خلق را کو چو خود پنداشت صاحب دلق را. مولوی . بر تلخ عیشی من اگر خنده آیدت شاید که خنده ٔ شکرآمیز می کنی . سعدی .