خندان خندان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خندان خندان . [ خ َ خ َ ] (ق مرکب ) در حال خنده . (ناظم الاطباء) : آن خداوند من آن فخر خداوندان دو لبش در گه گفتن خندان خندان . منوچهری . خندان خندان شراب خوردند بهم گریان گریان کباب کردند مرا. منوچهری . ◄ آرام آرام . نرمک نرمک .