خنجک

(خَ جَ) (اِ.) نک خارخسک.<br>

(خَ جَ) (اِ.) نک خارخسک.

خنجک . [ خ َ ج َ ] (اِ)خار خسک . (ناظم الاطباء). خاری باشد که بتازی آن را شیخ خوانند. (نسخه ای از لغت نامه ٔ اسدی ) : نباشد بس عجب از بختم ار عود شود در دست من مانند خنجک . ابوالمؤید بلخی . چرا این مردم دانا و زیرک سار و فرزانه به تیمار و عذاب اندر ابا دولت به پیکار است اگر گل کارد او صدبرگ ابا زیتون ز بخت او بر آن زیتون و آن گلبن بحاصل خنجک و خار است . خسروی . ببستان بعد ازین برعکس بهمن گل سوری برون آید ز خنجک . هندوشاه . ◄ سیاه دانه . ◄ یکنوع غله ای است . (ناظم الاطباء) (التفهیم ) : و قوت ایشان دانه ٔ خنجک است . (قصص الانبیاء).

خنجک . [ خ ِ ج َ ] (اِ) درمنه . (ناظم الاطباء).

خنجک . [ خ ُ ج َ ] (اِ) بنه . حبةالخضراء. (ناظم الاطباء). درختی است کژ بر کوه روید. بتازی حبةالخضراش گویند. بوکلک . چتلانغوش . (یادداشت بخط مؤلف ). شجر محلب . (بحر الجواهر) : یاد نآری پدرت را که مدام گه بتنگش چدی و گه خنجک . (از فرهنگ اسدی نخجوانی ).