خلی

خلی . [ خ َل ْی ْ ] (ع مص ) درو و برکندن گیاه تر. (منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از لسان العرب ) (از اقرب الموارد). منه : خلی الخلی خلیاً. ◄ بریدن و برکندن علف برای مواشی . منه : خلی المشایة. ◄ لگام در دهن اسب انداختن . منه : خلی الفرس . ◄ بیرون کردن لگام از دهن اسب . منه : خلی اللجام . ◄ هیمه زیر دیگ نهادن . منه : خلی القدر. ◄ گوشت در دیگ انداختن . منه : خلی القدر. ◄ جو در توبره گرد آوردن . (منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از لسان العرب ). منه : خلی اشعیر فی المخلاة.

خلی . [ خ َ لا ] (ع اِ) گیاه تر. ج، اخلاء. ◄ هر تره ٔ برکنده . ج، اخلاء.

خلی . [ خ َ لی ی ] (ع ص ) بری از عیب . (منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از لسان العرب ).