خلیل‌الله خلیلی | رباعیات | رباعی شماره ۱۱

بی‌دولت عشق زندگانی نفسی ست هنگامه عشرت جوانی هوسی ست بی‌باد بهار جای گل در گلشن یا دسته خار خشک یا مشت خسی ست