خلیده دل
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خلیده دل . [ خ َ دَ / دِ دِ] (ص مرکب ) مجروح دل . کنایه از دلشکسته : بکوه و بصحرا نهادند روی همی شد خلیده دل و راه جوی . فردوسی . وز آنجا بجیحون نهادند روی خلیده دل و با غم و گفتگوی . فردوسی . همیشه خلیده دل و راه جوی ز لشکر سوی دژ نهادند روی . فردوسی .