خلشک

خلشک . [ خ ُ ل ُ ] (اِ) آب دهان . خیو. (ناظم الاطباء) (از برهان قاطع) (از فرهنگ جهانگیری ).

خلشک . [ خ َ ل ُ ] (اِ) کوزه ٔ گلین منقش که داخل جهاز دختران کنند. کوزه ٔ گلینی که دخترکان در آن آبهای رنگین کنند و به یکدیگر پاشند. (ناظم الاطباء) (برهان قاطع) : چون مرغ هفت رنگ همی ماند آن خلشک واندر میانش باده ٔ رنگین ببوی مشک ما زین خلشک رنگین وین لعبت بدیع باده خوریم تر و بکون دربریم خشک . ابوالخطیر گوزگانی . ◄ پارچه ٔ ازار و شلوار رنگارنگ . (برهان قاطع) (از ناظم الاطباء).