خطمه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خطمه . [ خ ُ م َ ] (ع اِ) بلندی کوه . (منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از لسان العرب ).
خطمه . [ خ َ م َ ] (اِخ ) قبیله ای است ازانصار و هم بنوعبداﷲبن مالک بن اوس . (منتهی الارب ).
خطمه . [ خ َ م َ ] (اِخ )پسر سعدبن ثعلبه است از قبیله ٔ طی . (منتهی الارب ).