خشکی طالع

خشکی طالع. [ خ ُ ی ِ ل ِ ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب ) کنایه از ادبار و بدبختی . خشکی بخت . (آنندراج ) : نم نگیرد ساغرم از خشکی طالع کلیم چون حباب از کاسه ای خود را بدریا می زنم . کلیم (دیوان چ بیضائی ص ٢٨٥). خشکی طالع ما سد سکندر گردید ورنه پستان نصیب این همه بی شیر نبود. صائب (از آنندراج ).