خشک مغز

خشک مغز. [ خ ُ م َ ] (ص مرکب ) خشک سر که دیوانه وش و تندخوی باشد. (از برهان قاطع). دیوانه و سودائی مزاج و کله خشک . (آنندراج ) (شرفنامه ٔ منیری ) (غیاث اللغات ) : قمری درویش حال بود ز غم خشک مغز نسرین کان دید کرد لخلخه ٔ رایگان . خاقانی (دیوان چ سجادی ص ٣٣٢). ◄ هرزه گو. (آنندراج ) : مردکی خشک مغز را دیدم رفته در پوستین صاحب جاه . سعدی (گلستان ).