خسیف
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خسیف . [ خ َ ] (ع ص، اِ) چاه بسیارآب در زمین سنگلاخ که آب آن منقطع نشود. ج، اخسفه، خُسُف . ◄ ماده شتر بسیارشیر که در سرما شیرش زود منقطع شود. (منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از لسان العرب ) (از اقرب الموارد). ج، اخسفه، خُسُف . ◄ ابر بسیارآب که از جانب چشمه برآید. (منتهی الارب ) (از تاج العروس ). ج، اخسفه، خُسُف .