خسته روان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خسته روان . [ خ َ ت َ / ت ِ رَ ] (ص مرکب ) خسته جان . خسته خاطر. غمناک . ملول . مهموم : پرستنده بشنید و آمد دوان بر خاک شد تند و خسته روان . فردوسی . نگر تا که بینی به گرد جهان که او نیست از مرگ خسته روان . فردوسی . همی خون من جوید اندر نهان نخستین ز من گشته خسته روان . فردوسی . بدو گفت سیمرغ ای پهلوان مباش اندرین کار خسته روان . فردوسی .