خروط
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خروط. [ خ َ ] (ع ص، اِ) ستور سرکش که رسن از دست کشنده درگسلاند و راه خود گیرد. ج، خُرط. ◄ زن فاجره . ◄ کسی که بنادانی و بی تجربتی بکاری درآید بی دریافت انجام . (از منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از اقرب الموارد).