خرف

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا

(خَ رَ) [ ع. ] (اِ.) تباهی خرد در اثر پیری.<br>

فرهنگ فارسی معین

(خَ) [ ع. ] (مص م.) میوه چیدن.

(خَ رِ) [ ع. ] (ص.) مرد کم عقل و پیر.

(خَ رَ) [ ع. ] (اِ.) تباهی خرد در اثر پیری.

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

خرف . [ خ َ ] (ع مص ) چیدن میوه . (منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از لسان العرب ) (از اقرب الموارد). ◄ چیدن میوه برای کسی . (از منتهی الارب ) (از تاج العروس ). منه : خرف فلاناً. ◄ اقامت کردن قوم در فصل خریف بجایی . ◄ باریدن باران خریف و باران اول زمستان . این صیغه مجهول است و بصورت معلوم استعمال نمیشود. (منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از لسان العرب ).

خرف .[ خ َ رَ ] (ع مص ) تباه شدن عقل از کلانسالی . (منتهی الارب ) (از لسان العرب ) (از تاج العروس ) (از اقرب الموارد). ◄ حریص شدن بخوردن میوه ٔ تازه چیده .(منتهی الارب ) (از لسان العرب ) (از اقرب الموارد).

خرف . [ خ َ رَ ] (ع اِ) یک نوع خرمایی که دانه ٔ آن سخت نشود. (منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از لسان العرب ).

مترادف و متضاد واژه‌دان

پیر، کهنسال (متضاد: برنا، جوان) بی‌هوش، حواس‌پرت، خرفت، کم‌هوش (متضاد: هوشمند، باهوش) خنگ، کودن، گول، کندذهن، ابله

مترادف‌ها و واژه‌های مرتبط

پیر، کهنسال ≠ برنا، جوان بی‌هوش، حواس‌پرت، خرفت، کم‌هوش ≠ هوشمند، باهوش خنگ، کودن، گول، کندذهن، ابله