خرش
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(خَ) [ ع. ] (اِ.) متاع بی ارزش.<br>
فرهنگ فارسی معین
(خُ رُ) (اِ.) خروش.
(خَ) [ ع. ] (اِ.) متاع بی ارزش.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خرش . [ خ َ رَ ] (ع اِ) متاع فرومایه ٔ خانه . (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد) (از تاج العروس ). ج، خُروش .
خرش . [خ ُ رُ ] (اِ) خروش . شور. غوغای با گریه . (برهان قاطع) (فرهنگ جهانگیری ) (ناظم الاطباء) (انجمن آرای ناصری ). ◄ خار و خلاشه ٔ افکندنی و بکارنیامدنی .(برهان قاطع) (از آنندراج ) (از انجمن آرای ناصری ).
خرش . [ خ َ رَ ] (اِ) خر وحشی . گورخر. (ناظم الاطباء).