خرایطی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خرایطی . [ خ َ ی ِ ] (اِخ ) محمدبن جعفر خرایطی، مکنی به ابوبکر از اخباریان حسن است و او را تصانیف نیکوست . خرایطی در شام سکونت گزید و بدانجاحدیث گفت . او احادیث خود را از اهل حدیث شنید و بعدبدمشق رفت و سپس به عسقلان و در آنجا بحدود ٣٢٧ یا ٣٢٤ هَ .ق . جهان را بدرود گفت . (از انساب سمعانی ).