خرامة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خرامة. [ خ َ م َ ] (ع مص ) بی باک و گستاخ گردیدن .(از منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از لسان العرب ).
خرامه . [ خ ِ م ِ ] (اِخ ) قصبه ای است از دهستان کربال بخش زرقان شهرستان شیراز. واقع در ٧٨هزارگزی جنوب خاوری زرقان کنار راه فرعی شیراز به سهل آباد خیر و نیریز. این ناحیه در جلگه واقع است با آب و هوای معتدل و مالاریایی و دارای ٢٨٥٠ تن سکنه ٔ فارسی زبان . آب آن از رودخانه ٔ کروقنات . محصولاتش : غلات، برنج و میوجات می باشد. اهالی بکشاورزی و کسب و باغبانی گذران می کنند و از صنایع دستی قالی و گیوه می بافند. بدانجا یک دبستان و پاسگاه ژاندارمری وجود دارد. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ٧).
خرامه . [ خ َ م َ ] (اِخ ) از دیه های وزواه قم . (تاریخ قم ص ١٤٠).