خرافت
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(خُ فَ) [ ع. خرافة ] (اِ.)<BR>۱- سخن بیهوده، حدیث باطل.<BR>۲- افسانه، اسطوره.<br>
فرهنگ فارسی معین
(خُ فَ) [ ع. خرافه ] (اِ.) ۱- سخن بیهوده، حدیث باطل. ۲- افسانه، اسطوره.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خرافت . [ خ ُ ف َ ] (ع اِ) کلام پریشان و بیهوده که قابل اعتماد نباشد. (ناظم الاطباء). گفته ها یا عقاید بی بنیان و وهمی . رجوع به خرافه در این لغت نامه شود.