خرابة

خرابة. [ خ َ / خ ِ ب َ ] (ع مص ) دزدیدن شتر کسی را. (از منتهی الارب ). رجوع به «خرب » و «خروب » در این لغت نامه شود.

خرابة. [ خ ُ ب َ ] (ع اِ) رسن از پوست درخت . ◄ مغاکچه ٔ سرین . (از منتهی الارب ) (از تاج العروس ). ◄ سنگی پهن که در آن سوراخ کرده رسن استوارکنند. ◄ سوراخ سوزن . (از منتهی الارب ).

خرابه . [ خ َ ب َ / ب ِ ] (اِ) ویرانه . جای آباد که ویران شده باشد. (از ناظم الاطباء) : از مدرسه برنخاست یک اهل دلی ویران شود این خرابه دارالجهل است . (منسوب به خیام ). ز بی حرزی در آن خاک خرابه مسلمان پخته کافر خورده تابه . نظامی . گر اهل معرفتی دل در آخرت بندی نه در خرابه دنیا که محنت آباد است . سعدی . کیمیاگر ز غصه مرده و رنج ابله اندر خرابه یافته گنج . سعدی . رخت خود در خرابه ای بردم زآن دل افسردگان بیفسردم نسختم را در اوج نبود وز خرابی بر اوخراج نبود. اوحدی مراغه ای . ◄ آثار و نشانه هایی که علامت آبادانی جایی بوده است . (ناظم الاطباء). ◄ ملک غنیم . (ناظم الاطباء) (آنندراج ).