خدای نامه

خدای نامه . [ خ ُ م َ] (اِخ ) تاریخ . تاریخ سلاطین . (یادداشت بخط مؤلف ) : در تاریخ ملوک الفرس بسیار نسختها تأمل کردم که ایشان خدای نامه خوانند کی پادشاه را خدایگان خواندندی، یعنی شاهنامه . (مجمل التواریخ و القصص ).

خدای نامه . [ خ ُ م َ ](اِخ ) نام تاریخی از سلاطین ایران بود که در زمان یزدگرد سوم تألیف شده است . (از تاریخ ایران باستان ج ٣ ص ٢٥٤٢) و بعدها مأخذ شاهنامه ٔ فردوسی گردید. (ازفرهنگ ایران باستان ص ٣٦ و یشتها ص ٢٠٨). این کتاب بزبان عربی ترجمه شد. (از ابن الندیم ) و مترجم آن ابن مقفع بود که آنرا سیرالملوک نام داده است . (یادداشت بخط مؤلف ). اسامی شاهان اشکانی در آن مفصل آمده است . در فرهنگ ایران باستان این نام خدای نامک و در ایران بزمان ساسانیان کریستن سن «خودای نامک » آمده است .