خداگیر

خداگیر. [ خ ُ ] (ن مف مرکب ) کنایه از کسی که ببلای آسمانی وآفت ناگهانی گرفتار شود. (از آنندراج ) : چو گیرد عدو را شه از حق گزین خداگیر معنی ندارد جزاین . ملاطغرا (از آنندراج ). در فرهنگ ناظم الاطباء بخداگیر معنی مصدری داده شده است، بدینگونه : خداگیر یعنی گرفتار قهر و غضب خدا شدن و در بدبختی ناگهانی افتادن . اما ظاهراً این تعبیر ناظر به «خداگیر شدن » است نه خداگیر و «خداگیر» در اصل وصف مرکبی است که بجای موصوف نشسته و در معنی اسمی بکار رفته است .