خجیف
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خجیف . [ خ َ ] (ع ص ) لاغر. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). نحیف . (متن اللغة). ج، خجاف . صاحب متن اللغة و اقرب الموارد می گویند: صحیح در این جا تقدیم «جیم » بر «خاء» است . ◄ (اِمص ) سبکی .خفة. (از منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (از متن اللغة). ◄ تیزی باتکبر. تکبر. (از متن اللغة).