خبو
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خبو. [ خ َب ْوْ ] (ع مص ) فرو مردن آتش . (از منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (اقرب الموارد) (متن اللغة) (معجم الوسیط) (تاج العروس ). ◄ فروخوابیدن جنگ . (از منتهی الارب ) (اقرب الموارد) (متن اللغة) (تاج العروس ). منه : خبت الحرب خبواً. ◄ چیزی از شدت افتادن . چیزی از حدت افتادن . (از منتهی الارب ) (اقرب الموارد). منه : خجت الحدة. ◄ پنهان کردن . ◄ خریدن کودک . (تاج المصادر بیهقی ).
خبو. [ خ ُ ب ُوو ] (ع مص ) مصدر دیگرخَبو است و به معنی فرو مردن آتش و جز آن چون حرب وشبیه آن بکار میرود. (از ترجمان عادل بن علی ) (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (تاج المصادر بیهقی ) (دهار).