خبط

(خَ) [ ع. ] (اِمص.)<BR>۱- به بیراهه رفتن، کژروی.<BR>۲- سهو، اشتباه.<br>

(خَ) [ ع. ] (اِمص.) ۱- به بیراهه رفتن، کژروی. ۲- سهو، اشتباه.

خبط. [ خ ُ ب ُ ] (ع اِ) ج ِ خباط و خبیط.

خبط. [ خ ِ ] (ع اِ) آب کمی که در حوض باقی می ماند . (از معجم الوسیط).

خبط. [ خ َ ] (ع اِمص ) در بین فارسی زبانان مصدر خبط عربی در موارد زیر بکار میرود: آمیختگی عقل با جنون . (از ناظم الاطباء). ◄ اشتباه . رفتن به راه غلط. عدم بینایی در کاری . (از ناظم الاطباء). ◄ لغزش . بسر افتادگی : تا که پیش از خبط بگشاید رهی تانیفتد زان فضیحت در چهی . مولوی . ♦ خبط بودن ؛ اشتباه بودن، ناهنجاربودن . منحرف از راه راست بودن . ناصحیح بودن . چون : خبط بود که از این راه رفتم، یا آنکه گوییم خبط بود اقدام به این عمل کردن .

اشتباه، تقصیر، خطا، خطیئه، سهو، شبهه، غلط، قصور، کژروی، ، گناه، لغزش آشفتگی، پریشانی، شوریدگی، اختلال

لغزش، کژروی، کجروی