خبث

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا

(خ َ بَ) [ ع. ]<BR>۱- (اِمص.) پلیدی، نجاست.<BR>۲- (اِ.) جرمی که از فلزات پس از گ د اختن آن‌ها در کوره باقی ماند.<BR>۳- چیزی که از آن فایده‌ای برده نشود.<br>

مترادف‌ها و واژه‌های مرتبط

بدی، بدسرشتی، بدذاتی، پلیدی، خباثت، بدطینتی، پست‌فطرتی، پلیدی، سوء، ناپاکی کین‌توزی، کین‌خواهی، کینه‌ورزی بدخواهی، پلیدخویی