خاکینه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خاکینه . [ ن ِ ] (اِخ ) دهی است جزءدهستان طارم پائین بخش سیردان شهرستان زنجان، واقع در ٤٢ هزارگزی خاوری سیردان و ٦ هزارگزی جمال آباد که سر راه شوسه ٔ قزوین است . ناحیه ای است کوهستانی با آب و هوای معتدل و ١٠٠ تن سکنه که مذهبشان شیعه و زبانشان کردی است . آب آنجا از رود نو و محصولاتش غلات و برنج میباشد. شغل اهالی زراعت و گله داری و گلیم و جاجیم بافی و راه آنجا مالرو است . سکنه ٔ آنجا از طایفه کرد است و این ده قشلاق آنها محسوب میشود و ییلاق آنها حدود قاقازان است . (از فرهنگ جغرافیائی ایران ج ٢).