خاکیان

خاکیان . (اِخ ) دهی است جزءدهستان مرکزی بخش صومعه سرا، واقع در یک هزارگزی جنوب شوسه صومعه سرا به رشت . ناحیه ای است جلگه ای و مرطوب و مالاریائی . دارای ١٦٠ تن سکنه که مذهبشان شیعه و زبانشان گیلکی و فارسی است . آب آنجا از رودخانه ٔ ماسوله و محصولات آنجا برنج و توتون و سیگارو شغل اهالی زراعت و مکاری است . (از فرهنگ جغرافیائی ایران ج ٢).

خاکیان . (اِ) ج ِ خاکی (حاشیه ٔ دکتر معین بر برهان قاطع). ◄ آدمیان . (شرفنامه ٔ منیری ) : خاکیانی که زاده ٔ زمیند ددگانی بصورت آدمیند. نظامی . شاهد نو، فتنه ٔ افلاکیان نوخط فرد، آینه ٔ خاکیان . نظامی . ◄ مردمان بی عزت و بیحرمت وخوار و ذلیل را گویند. (برهان قاطع) (آنندراج ). خواران . (شرفنامه ٔ منیری ) (فرهنگ شعوری ج ١ ص ٣٧٤) : خاکیان جگر آتش زده از باد سموم آبخور خاک در حضرت علیا بینند. خاقانی . آسمان پل بر سر آن خاکیان خواهد شکست کآبروی اندر ره آن دلستان افشانده اند. خاقانی . از پی خونریز جان خاکیان شهربندی شد فلک در کوی تو. خاقانی . تا ز محیط هواخشک بر آبی چو ابر در قدم خاکیان هر چه که داری ببار. خاقانی . جور نگر کز جهت خاکیان جغد نشانم بدل ماکیان . نظامی . چون گریزانی ز ناله ٔ خاکیان غم چه ریزی بر دل غمناکیان . مولوی . ◄ مردگان . (اشتنگاس ).