خاک نشین

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

خاک نشین . [ ن ِ ] (نف مرکب ) نشیننده بر خاک . مجازاً متواضع و منکسر و خاکسار و خلیق . (آنندراج ) : با خاک نشینان بنشین تا گویند هر چیز سبک تر است بالا باشد. خاقانی . ◄ مرده چونکه در خاک کنندش : ای دو جهان زیرزمین از چه ای خاک نه ای، خاک نشین از چه ای ؟ نظامی . ◄ (اصطلاح تصوف ) واصل : نه در اختر حرکت بود و نه در قطب سکون گر نبودی بزمین خاک نشینانی چند. حاجی ملاهادی سبزواری .

مترادف‌ها و واژه‌های مرتبط

بیچاره، بینوا، بدبخت فروتن، خاکسار، خلیق، متواضع، خاکی ساکن کره خاکی ≠ افلاکی