خاک خورد

خاک خورد. [ خوَرْ / خُرْ ] (ن مف مرکب ) خاک خورده . رجوع به خاک خور و خاک خوار شود : یکی مرغ پرورده ام خاکخورد زگیتی مرا نیست با کس نبرد. فردوسی .