خاویة

خاویة. [ ی َ ] (ع ص ) مؤنث خاوی . زمین خالی از اهل خود. خالیه . (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (منتهی الارب ) (اقرب الموارد) (تاج العروس ) (المنجد). منه : ارض خاویة. ج، خاویات : فتلک بیوتهم خاویة.(قرآن ٢٧ / ٥٢). ◄ ساقطه، بروی افتاده . (از اقرب الموارد) (از المنجد) (از تاج العروس ) (ناظم الاطباء): فهی خاویة علی عروشها. (قرآن ٢٢ / ٤٥).