خالویه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خالویه . [ ل ِ وَ ی ْه ْ ] (اِخ ) فارسی . علی بن محمدبن یوسف بن مهجور فارسی ملقب به ابن خالویه و مکنی به ابوالحسن یکی از مشایخ حدیث در قرن چهارم هجری قمری بوده است . وی محل توثیق جمعی ازعلمای رجال بوده و نجاشی در سلسله ٔ خود از او روایت کرده است . او را سه کتاب است : ١ - عمل رجب . ٢ - عمل شعبان . ٣ - عمل رمضان . (از ریحانة الادب ج ٥ ص ٢١٣).
خالویه .[ ل ِ وَ ی ْه ْ ] (اِخ ) نحوی . وی جد حسین بن احمد نحوی مکنی به ابوعبداﷲ است .