خاقانی | دیوان اشعار | قطعات | شماره ۱۶۷

جوی دل رفته دار خاقانی که آب دولت هنوز خواهد بود فلک از سرخ و زرد و شام و سحر بر قدت خلعه دوز خواهد بود حال اگر ز آنچه بود تیره‌تر است عاقبت دل فروز خواهد بود شب نبینی که تیره‌تر گردد آن زمانی که روز خواهد بود