خاقانی | دیوان اشعار | قصاید و قطعات عربی | در وصف سلطان عادل شاه مظفر بن محمد

یاسیف ناظره کصبح مسفر سفر الصباح نهعم صباحا و اسفر یخفی و یبدی الصبح لونا خائلا لعذارها فخیالها المتنفر خضب الصباح الجو صبغ حنائها او وشم انملها بعینی مبصر عن مقله الافاق کحل ظلامها محت السماء بطلها المتقطر کان الوثیر علی السماء منشرا فاکتن فی کم الصباح المشعر کحشاش مائده المسیح نجومها و بدا الصباح کراهب متسحر فکانه ابتلع الحشاش و مااکتفی خاشرق عاد بذا الرغیف الاصفر یا نور کل حدیقه علویه بل نور احداق الرواق الاخضر یا خیر خاضبه النجوم بکورها ادراک حرف اذا ولست بکور یا شبه یوسف فرت عن سجن الدجی تالله هیت لک اقربی لاتنفر یا ابهر النور المسیح جلیسه ارضیت ان الدهر یقطع ابهر دمعی صدید عن جروحی فی‌الحشا بل ذاب روحی فی الهوی هافا نظر جرح الحشا حاشاک حش حشاشتی لا تنکری جرح الحشا لا تنکر شکوای من شروان شرواها الشفا عودی الی ثغر السعاده واذکر اشتاق وجهک ان اقبل جلسه یدی الامیر و لیس ذا بمسیر و اراکما متقابلین بموضع یا آیه الرحمن هل هو منظری ابارض باب‌الباب راضک رایض فعدوت طور الصافنات الضمر ام برج کسری صاغ حلیک صائغ فکسرت طرف الغانیات السفر خلع الامر علیک ابهی خلعه فرفلت مضحاکا بانضر منظر زویت لک الدنیا کانک فی‌الوری من ظل ظل الله ذکر المفخر ودنی لک الاقصی کانک فی‌الوغا من سیف سیف الدین برق الجوهر خضع الوری لمظفربن محمد و محمد فاق الوری بمظفر قطب الملوک الغرقاطبه غدا شمسا مشارقه قلوب العسکر