خاقانی | دیوان اشعار | قصاید | شماره ۱۹۲ - مطلع سوم

باز از تف زرین صدف، شد آب دریا ریخته ابر نهنگ آسا ز کف، لولوی لالا ریخته شاه یک اسبه بر فلک خون ریخت دی را نیست شک اینک سلاحش یک به یک، در قلب هیجا ریخته با شاخ سرو اینک کمان، با برگ بید اینک سنان آیینه برگستوان، گرد شمرها ریخته دیده مهی برخوان دی، بزغاله پر زهر وی زانجا برون آورده پی، خون وی آنجا ریخته از چاه دی رسته به فن، این یوسف زرین رسن وز ابر مصری پیرهن، اشک زلیخا ریخته آن یوسف گردون نشین، عیسی پاکش هم‌قرین در دلو رفته پیش ازین، آبش به صحرا ریخته زرین رسن‌ها بافته، در دلو از آن بشتافته ره سوی دریا یافته، تلخاب دریا ریخته چو یوسف از دلو آمده، در حوت چون یونس شده از حوت دندان بستده، بر خاک غبرا ریخته رنگ سپیدی بر زمین، از سونش دندانش بین سوهان بادش پیش ازین، بر سبز دیبا ریخته زان پیش کز مهر فلک، خوان بره‌ای سازد ملک ابر اینک افشانده نمک، وز چهره سکبا ریخته برق است و ابر درفشان، آیینه و پیل دمان بر نیلگون چرخ از دهان، عاج مطرا ریخته در فرش عاج اینک نهان، سبزه چو نیلی پرنیان بر پرنیان صد کاروان، از مشک سارا ریخته پیل است در سرما زبون، پیل هوای نیلگون آتش ز کام خود برون، هنگام سرما ریخته کافور و پیل اینک بهم، پیل دمان کافوردم کافور هندی در شکم، بر دفع گرما ریخته پیل آمد از هندوستان، آورده طوطی بی‌کران اینک به صحرا زین نشان طوطی است مانا ریخته خیل سحاب از هر طرف رنگین کمان کرده به کف باران چو تیری بر هدف، دست توانا ریخته آن تیر و آن رنگین کمان، طغرای نوروز است هان مرغان دل و عشاق جان، بر آل طغرا ریخته توقیع خاقان از برش، از صح ذلک زیورش گوئی ز جود شه برش، گنجی است پیدا ریخته خاقان اکبر کآسمان، بوسد زمینش هر زمان بر فر وقدش فرقدان، سعد موفا ریخته دارای گیتی داوری، خضر سکندر گوهری عادل‌تر از اسکندری، کو خون دارا ریخته عالم به اقطاع آن او، نزل بقا بر خوان او فیض رضا بر جان او ایزد تعالی ریخته تا خسرو شروان بود، چه جای نوشروان بود؟ چون ارسلان سلطان بود، گو آب بغرا ریخته ای قبله انصار دین، سالار حق، سردار دین آب از پی گلزار دین، از روی و دنیا ریخته ای گوهر تاج سران، ذات تو تاج گوهران آب نژاد دیگران، یا برده‌ای یا ریخته ای چتر ظلم از تو نگون، وز آتش عدلت کنون بر هفت چتر آبگون، نور مجزا ریخته کلکت طبیب انس و جان، تریاق اکبر در زبان صفرائیی لیک از دهان، قی کرده سودا ریخته تیغت در آب آذر شده، چرخ و زمین مظهر شده دودش به بالا برشده، رنگش به پهنا ریخته از تیغ نور افزای تو، وز رخش صور آوای تو بر گرز طور آسای تو، نور تجلی ریخته ز آن رخش جوزا پار دم، چون جو زهر بربسته دم گلگون چرخ افکنده سم، شب‌رنگ هرا ریخته تیر تو تنین دم شده، زو درع زال از هم شده بل کوه قاف اخرم شده، منقار عنقا ریخته میغ در افشانت به کف، تیغ درخشانت ز تف هست آتش دوزخ علف، طوفان بر اعدا ریخته این چرخ نازیبا لقب، از دست بوست کرده لب شیرین‌تر از اشک سرب، از چشم بینا ریخته تیغ تو عذرای یمن، در حله چینیش تن چون خرده در عدن، بر تخت مینا ریخته عذرات شد جفت ظفر، زان حله دارد لعل‌تر آن خون بکری را نگر، بر جسم عذرا ریخته تا در یمینت یم بود، بحر از دوقله کم بود بل کنهمه یک نم بود، از مشک سقا ریخته دیوار مشرق را نگر، خشت زر آمد قرص خور چون دست توست آن خشت زر، زر بی‌تقاضا ریخته بل خشت زرین ز آن بنان، در خوی خجلت شد نهان چون خشت گل در آبدان، از دست بنا ریخته بخت حسودت سرزده، شرب طرب ضایع شده طفلی است در روی آمده، وز کف منقا ریخته خاک درت را هر نفس، بر آب حیوان دسترس خصم تو در خاک هوس، تخم تمنا ریخته کید حسود بد نسب، با چون تو شاه دین طلب خاری است جفت بولهب، در راه طاها ریخته خصم از سپاهت ناگهی، جسته هزیمت را رهی چون جسته از نقب ابلهی، جان برده کالا ریخته خاک عراق است آن تو، خاص از پی فرمان تو نوشی است آن بر جان تو، از جام آبا ریخته مگذار ملک آرشی، در دست مشتی آتشی خوش نیست گرد ناخوشی، بر روی زیبا ریخته ای بر ز عرشت پایگه، بر سر کشان رانده سپه در چشم خضر از گرد ره، کحل مسیحا ریخته تیغت همه تن شد زبان، با دشمنت گفت از نهان کای هم به من در یک زمان، خون تو حاشا ریخته الحق نهنگ هندویی، دریا نمای از نیکویی صحنش چو آب لولویی، از چشم شهلا ریخته هم‌سال آدم آهنش، در حله آدم تنش آن نقطه بر پیراهنش، چون شیر حوا ریخته از هند رفته در عجم، ایران زمین کرده ارم بر عاد ظلم از باد غم گرد معادا ریخته چون مریم از عصمتکده رفته مسیحش آمده نخل کهن زو نو شده، وز نخل خرما ریخته ای حاصل تقویم کن، جانت رصد ساز سخن خصمت چو تقویم کهن فرسوده و اجزا ریخته باد از رصد ساز بقا، تقویم عمرت بی‌فنا بر طالعت رب السما، احسان والا ریخته چتر تو با نصرت قرین، چون سعد و اسما همنشین اسماء حق سعد برین، بر سعد و اسما ریخته حرز سپاهت پیش و پس، اسماء حسنی باد و بس بر صدر اسما هر نفس انوار اسما ریخته با بخت بادت الفتی، خصم تو در هر آفتی از ذوالفقارت‌ای فتی خونش مفاجا ریخته لشکر گهت بر حاشیت، گوگرد سرخ از خاصیت بر تو ز گنج عافیت عیش مهنا ریخته خاک درت جیحون اثر، شروان سمرقند دگر خاک شماخی از خطر، آب بخارا ریخته از لفظ من گاه بیان، در مدحت‌ای شمع کیان گنجی است از سمع الکیان، در سمع دانا ریخته امروز صاحب خاطران، نامم نهند از ساحران هست آبروی شاعران، زین شعر غرا ریخته بر رقعه نظم دری، قائم منم در شاعری با من بقایم عنصری، نرد مجارا ریخته