خاقانی | دیوان اشعار | قصاید | شماره ۱ - در یکتاپرستی و ستایش حضرت خاتم الانبیاء

جوشن صورت برون کن در صف مردان درآ دل طلب کز دار ملک دل توان شد پادشا تا تو خود را پای بستی باد داری در دو دست خاک بر خود پاش کز خود هیچ نگشاید تو را با تو قرب قاب قوسین آنگه افتد عشق را کز صفات خود به بعد المشرقین افتی جدا آن خویشی، چند گوئی آن اویم آن او باش تا او گویدای جان آن مائی آن ما نیست عاشق گشتن الا بودنش پروانه وار اولش قرب و میانه سوختن، آخر فنا لاف یک رنگی مزن تا از صفت چون آینه از درون سو تیرگی داری و بیرون سو صفا آتشین داری زبان و دل سیاهی چون چراغ گرد خود گردی از آن تردامنی چون آسیا رخت از این گنبد برون بر، گر حیاتی بایدت زان که تا در گنبدی با مردگانی هم وطا نفس عیسی جست خواهی راه کن سوی فلک نقش عیسی در نگارستان راهب کن رها بر گذر زین تنگنای ظلمت اینک روشنی درگذر زین خشک سال آفت اینک مرحبا بر در فقر آی تا پیش آیدت سرهنگ عشق گویدای صاحب خراج هر دو گیتی اندر آ شرب عزلت ساختی از سر ببر باد هوس باغ وحدت یافتی از بن بکن بیخ هوا با قطار خوک در بیت المقدس پا منه با سپاه پیل بر درگاه بیت الله میا سر بنه کاینجا سری را صد سر آید در عوض بلکه بر سر هر سری را صد کلاه آید عطا هر چه جز نور السموات از خدائی عزل کن گر تو را مشکوه دل روشن شد از مصباح لا چون رسیدی بر در لاصدر الا جوی از آنک کعبه را هم دید باید چون رسیدی در منا ور تو اعمی بوده‌ای بر دوش احمد دار دست کاندر این ره قائد تو مصطفی به مصطفا اوست مختار خدا و چرخ و ارواح و حواس زان گرفتند از وجودش منت بی‌منتها هشت خلد و هفت چرخ و شش جهات و پنج حس چار ارکان و سه ارواح و دو کون از یک خدا چون مرا در نعت چون اویی رود چندین سخن از جهان بر چون منی تا کی رود چندین جفا