خاستی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خاستی . (ص نسبی ) منسوب به خاست که آن شهرکی است در اندراب بلخ . (سمعانی گمان برده است که این شهر خوشت باشد).
خاستی . (اِخ ) صالح الخاستی . مولی باهله ای از اهل بلخ بوده است . وی از مالک بن انس حدیث روایت کرده و از او عبداﷲبن عبدالرحمن السمرقندی حدیث روایت دارد. وی در سال ٢١٣ هَ . ق . بدرود حیات گفت . (از انساب سمعانی ).