خار مغیلان

خار مغیلان . [ رِ م ُ ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب ) خار درخت ام غیلان که هندش کیگر گویند یعنی ببول . (آنندراج ).ام غیلان، مغیلان، سَمر، طَلح رجوع به ام غیلان شود، قتادة. (منتهی الارب ). حَسَک . (صراح اللغة) : جمال کعبه چنان می کشاندم بنشاط که خارهای مغیلان حریر می آید. سعدی . ای بادیه ٔ هجران تا عشق حرم باشد عشاق نیندیشند از خار مغیلانت . سعدی . در بیابان گر بشوق کعبه خواهی زد قدم سرزنشها گر کند خار مغیلان غم مخور. حافظ.