حیدان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حیدان . [ ح َ ] (ع اِ) سنگ که از سم ستور به یک سو جهد در رفتن . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد) (ناظم الاطباء). سنگ که از سم ستور بجهد در زمین . (مهذب الاسماء).
حیدان . [ ح َ ی َ ] (ع مص ) میل کردن و بگشتن . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد). بگشتن . (تاج المصادر بیهقی ). رجوع به حَید شود.