حکیم نزاری | غزلیات | شماره ۸۲۰

یاد آن کس که نرفته ست دمی از یادم شادی جان کسی کز غم او دل شادم نازنینی که اگر سرو چو گل در قدمش می‌فتد می‌رود از پیش که من آزادم آشتی می‌کند و جنگ ز سر می‌گیرد ناشنو می‌کند و می‌شنود فریادم گر به دیدار من آید بکشم در پایش جان شیرین که چو فرهاد فدایش بادم یک نظر کردم و در دست ملامت ماندم یک قدم رفتم و در دام بلا افتادم خود قضا را نظرم بر طرفی می‌افتد که دلم می‌رود ار دیده ز هم بگشادم غم فرزند کسان چند خورم واویلاه تا من از مادر فطرت به چه طالع زادم تا چرا منع همی کرد ز مطرب پدرم تا چرا چنگ نیاموخت مرا استادم جگرم خون شد و باطن به کسی ننمودم ظاهرش آن که ز سر شیفتگی بنهادم ایها الناس چه حاصل ز نصیحت کردن که ازین گوش بدان می‌گذرد چون بادم چند گویند نزاری بنه از سر سودا هر چه آید به سرم تن به قضا در دادم