حکیم نزاری | غزلیات | شماره ۸۱۸

چنان به روی تو هر بامداد دل شادم که می‌برد غم و شادی زمانه از یادم اگر چه بوس و کناری نمی‌شود حاصل ز گوشه های دو چشمت به یک نظر شادم مگر ز چشم تو از هر چه مست بیزارم مگر ز قد تو از هر چه هست آزادم چو بخت معتکف آستانت بودم و هجر چو خاک بر سر کوی تو داد بر بادم همین که عشق اساس محبت تو نهاد یقین شدم که غمت می‌کند ز بنیادم نزاریا چو پری باش ز آدمی پنهان که نیست مردمی اندر قبیله آدم