حکیم نزاری | غزلیات | شماره ۵۹۹

هم چنین عمری ست تا دیوانه وار دست بر سر می‌زنم از عشق یار آتشی در جان ما بر سوختند تا برآورد از نهاد جان دمار چند ازین دریای نا پایان پدید چند ازین وادی نافرجام کار عشق بی‌نقصان و عاشق بی‌غرض راه بی‌پایان و دریا بی‌کنار مرد را عشقی بباید معتبر عشق را مردی بباید نام دار سوز کو گر داغ یارت کرد عشق درد کو گر زخم عشقت زد نگار اشک خونین ریز در صحرای درد تا بود کز دیده بنشانی غبار چون نزاری میل در کش عقل را تا ببینی سر پنهان آشکار