حکیم نزاری | غزلیات | شماره ۵۲۹

مگر صبا به فلانی سلام ما برساند که راز ما نکند فاش چونکه نامه بخواند به قاصدی چه توان گفت خاصه قصه دری که گر به کوه بگویم ز غصه خون بچکاند کسی که درد جدایی ز دوستان نکشیده ست هنوز تا نکشد قدر اتصال نداند اجل کجاست که بر جان ما زند به شبی خون مرا ز خویشتن و خلق را ز من برهاند مرا مگوی پدر کز حبیب باز ستان دل بلی که جان بدهم نیز اگرچه دل بستاند محبتی که موکد بود میان دو مشفق هنوز بعد قیامت هزار سال بماند ضرورت است که فرزند پند بشنود آری ولی قبول پذیرفتن‌ای پدر نتواند ترا فراغت و مارا درون سینه جراحت به تیر غمزه شوخی که از سپر بجهاند کسی که دل به جگر گوشه‌ای نداد حیاتش حرام باد که عمری به هرزه می‌گذراند کنار دوست کسی را میسر ست گرفتن که دامن از همه آلایش غرض بفشاند ضرورت است نزاری جفای دوست کشیدن چو سایه بر عقبش میرو ار ز پیش براند