حکیم نزاری | غزلیات | شماره ۴۷۸

چشم بر راهم که جانان کی رسد با چمن سرو خرامان کی رسد نافه آهوی چین کی آورند وز سبا مرغ سلیمان کی رسد هر دمم از عشق صفرا می‌کند درد این سودا به درمان کی رسد این معما را به می‌باید گشاد تا مراد بی‌نوایان کی رسد یا رب این باد از گل ستان کی وزد یا رب این سیب از سپاهان کی رسد کی به ما آید نسیم زنده رود پیک صبح از باغ کاران کی رسد از عراق آید نمی‌دانم نسیم یا ز اطراف خراسان کی رسد از ختن یا از ختا یا از تتار تحفه یاری ز ترکان کی رسد گرچه دوراندیشم و باریک بین وهم من در وصف ایشان کی رسد کی بشارت نامه روز آورند وین شب یلدا به پایان کی رسد او که گفت آنم که فریادت رسم ز اشتغال خویش با آن کی رسد غبغب و زلفی عجب دیدم به خواب تا به من آن گوی و چوگان کی رسد هان نزاری هم چنان می‌گوی باز چشم بر راهم که جانان کی رسد