حکیم نزاری | غزلیات | شماره ۴۶۷

دلم ز سوز جگر دم به دم بمی‌سوزد کدام دل که ز سر تا قدم بمی‌سوزد عجب ز مردمک دیده مانده‌ام که مدام میان آب دو چشم است و هم بمی‌سوزد ز آه من دم باد صبا نمی‌فسرد ز سوز من نفس صبح دم بمی‌سوزد ز می‌که مونس جان بود بر شکست دلم که در عروق ز اندیشه دم بمی‌سوزد ز جام جم چه کند مفلسی که در شب تار به دود آه سحر ملک جم بمی‌سوزد به من نماند ز هستی و نیستی چیزی که برق عشق، وجود و عدم بمی‌سوزد اگر بسوخت تنم از سموم غم چه عجب که آدمی ز بس افراط غم بمی‌سوزد بسوختیم و دمی در رقیب ما نگرفت بلی بلی مگر افسرده کم بمی‌سوزد ز بس که شعله آهم به شعر در پیچد مداد وقت کتابت قلم بمی‌سوزد حذر ز سوز نذاری کز آتش سینه به چنگ بر نفس زیر و بم بمی‌سوزد