حکیم نزاری | غزلیات | شماره ۳۶۹

گر بیایی به سر چشمه حیوان برمت پای کوبان به تماشا گه رضوان برمت شرط آن است ولیکن که هم از گام نخست دست بر دست رضا با سر پیمان برمت چشم بر هم نه و بر بند زبان از سر صدق جان به شکرانه بده تا بر جانان برمت آرزومند وصالی و به غایت محروم به من آ تا به در از ورطه هجران برمت بارکش مور صفت باد چه می‌پیمایی گر بیایی به سر تخت سلیمان برمت جبرئیلم نه من و نه تو رسولی اما رخت بر تخت گه سدره نشینان برمت زهره داری که بیندیشی و رخصت یابی گر نه من بر سر گنجینه سلطان برمت گر سر بندگی آل محمد داری تا بیاموزمت اول بر سلمان برمت ور تمنای مقیمان سماوات کنی بی‌نزاری چو بیایی بر ایشان برمت