حکیم نزاری | غزلیات | شماره ۱۹

گر تو نگویی به من من به که دانم ترا در نظر دیده‌ای دیده از آنم ترا من به خود الا چو خود هیچ نبینم دگر حیف بود گر زخود باز ندانم ترا هستی من نیستی جز به وجود تو نیست بود توانم به تو دید توانم ترا هرچه تو گویی بیا آمدم از تو به تو من کی‌ام اندر میان هم به تو خوانم ترا هم تو نهی بر دلم دست و ترحم کنی از تو به بازوی خود کی بستانم ترا من به جهان در که‌ام کالبدی نیم جان گر تو نگویی که من جان و جهانم ترا جان نزاری به تو زنده والا نبد با تو توان بودنی بی‌تو، چه دانم ترا