حوری

[ ع - فا. ] (ص نسب.) زن بهشتی.<br>

[ ع - فا. ] (ص نسب.) زن بهشتی.

حوری . (ص، اِ) در تداول فارسیان، حوراء که مفرد حور است آید. حوریه : یکی چون چتر زنگاری دوم چون سبز عماری سوم چون قامت حوری چهارم نامه ٔ مانی . منوچهری . رضوان مگرسراچه ٔ فردوس برگشاد کین حوریان بساحت دنیی ̍ خزیده اند. سعدی . ♦ حوری سرشت ؛ آنکه طبیعت حوری دارد : چشم حافظ زیر بام قصر آن حوری سرشت شیوه ٔ جنات تجری تحتهاالانهار داشت . حافظ.

حوری . [ ح َ وَ ری ی ] (ع ص ) کبش حوری ؛ قچقار سرخ پوست . (منتهی الارب ). منسوب است به حَوَر؛ پوست . (اقرب الموارد).

نام زنانه