حنکلة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حنکلة. [ ح َ ک َ ل َ ] (ع ص ) زن نکوهیده ٔ سیاه ودرشت . (ناظم الاطباء) (منتهی الارب ) (آنندراج ). نکوهیده و سیاه از زنان . (اقرب الموارد). ◄ مؤنث حنکل . (اقرب الموارد). رجوع به حنکل شود. ◄ (مص ) گران رفتن و آهستگی کردن در رفتار. (آنندراج ) (منتهی الارب ) (اقرب الموارد) (ناظم الاطباء).